Św. Leon IX, pontyfikat: 12 II 1049 - 19 IV 1054
Nazywał się Bruno hrabia Egisheim-Dagssburg, był kuzynem Henryka III, a w czasie wyboru biskupem Toul. Na stolicę papieską powołany został na Sejmie Rzeszy w Wormacji w 1048 r. Bruno przyjął dopiero urząd po upewnieniu się, że został zatwierdzony po prawowitym wyborze. Jego intronizacja odbyła się 12 lutego 1049 na Lateranie. Leon miał kontakt z najwybitniejszymi osobistościami reformy z Cluny. Niektórych z nich powołał na swoich doradców m.in. Hildebranda póżniejszego Grzegorza VII, Fryderyka Lotaryńskiego późniejszego Stefana IX. Jak rzadko który odbył wiele podróży w celach odnowy Kościoła. Brał udział w synodach we Francji, Włoszech i Niemczech (m.in. w Moguncji). Upragniona przez niego reforma Kościoła służyła też umocnieniu papiestwa. Z cesarzem Henrykiem III utrzymywał też dobre stosunki. Polityczne przedsięwzięcia Leona w południowych Włoszech były mniej szczęśliwe. Tam usadowili się Normanowie, którzy całkowicie rozbili wojsko papieskie w 1053 r. w Apulii. Leon dostał się do niewoli na 9 miesięcy został uwięziony w Benewencie. Leon zabiegał także o uregulowanie stosunków z Kościołem wschodnim. Na tronie patriarchów w Konstantynopolu zasiadał od 1043 r. Michał Celuraliusz, zdecydowany przeciwnik Kościoła zachodniego, który uważał się za zwierzchnika Kościoła wschodniego. W licznych kazaniach zdecydowanie atakował wiarę łacinników. Te ataki odparowywał kardynał Humbert, sekretarz Leona, grożąc niekiedy ekskomuniką. W 1054 r. do Konstantynopola przybyło poselstwo papieskie z Humbertem. Cerulariusz zakazał posłom odprawiania mszy świętych. W odpowiedzi na to 16 lipca 1054 r. Humbert złożył przed klerem i ludem w kościele Hagia Sophia - bulli ekskomunikacyjnej. Cerulariusz ze swej strony ogłosił ekskomunikę łacinników. Tak doszło do trwającej do dziś schizmy między Kościołem wschodu i zachodu. Leon zmarł 19 kwietnia 1054 r. Dzień jego śmierci 19 kwietnia jest dniem wspomnienia liturgicznego.
Wiktor II, pontyfikat: 13 IV 1055 - 28 VII 1057
Gebhard z Hirschbergu, kanclerz cesarza Henryka III był człowiekiem wielkich cnót i uczciwości, został wybrany na papieża 13 kwietnia 1055 r. na skutek starań Hildebranda. Sediswakancja przed jego wyborem trwała cały rok. Wiktor rządził Kościołem w duchu swego poprzednika Leona IX, czyli odnowy kościelnej. Kiedy w 1056 r. przebywał w Niemczech, stał się świadkiem zgonu Henryka III, który powierzył papieskiej opiece swego niepełnoletniego syna Henryka IV. Wiktor przyjął więc na pewien czas urząd regenta państwa i zapewnił młodemu królowi dziedzictwo. Po powrocie do Italii zmarł 28 lipca 1057 r. w Arezzo.
Stefan IX, pontyfikat: 2 VIII 1057 - 29 III 1058
Fryderyk, książę Lotaryngii, opat Monte Cassino i kardynał, na papieża został wybrany 2 sierpnia 1057 r. Do wybuchu wielkiej schizmy (1054) był papieskim posłem w Konstantynopolu. Przed wyborem nie spytano w Niemczech o zgodę na wybór Stefana. Dopiero kilka tygodni później Stefan zwrócił się o zatwierdzenie go, na którą to prośbę regentka państwa cesarzowa Agnieszka wyraziła zgodę. Chociaż papież trzymał się drogi odnowy swych poprzedników, to papież zabiegał o wolność Kościoła i jego większą niezależność od niemieckiego cesarstwa. Tą ideę przedstawił już kardynał Humbert w publikacji "przeciwko symonistom", która ukazała się na przełomie 1057/1058 r. Określił on symonię czyli rozdawanie urzędów kościelnych ludziom świeckim za pieniądze, jako herezję. Stefan IX zmarł w czasie podróży 29 marca 1058 r. we Florencji, gdzie został pochowany.
Benedykt X, pontyfikat: 5 IV 1058 - 1059
Jan z Velletrii był Tuskulańczykiem. Na papieża został wybrany 5 kwietnia 1058 r. dzięki zabiegom rodziny, lecz kardynałowie sprzyjający reformie nie uznali go. Oni też pod wpływem mnicha Hildebranda, późniejszego Grzegorza VII, wybrali Mikołaja II, którego zatwierdził król niemiecki Henryk IV. Mocą oręża Mikołaj zmusił Benedykta do opuszczenia Stolicy Piotrowej. Na synodzie w 1059 r. w Sutri uznano Benedykta za zdetronizowanego i obłożono go klątwą. Benedykt zmarł w roku 1072 r. w klasztorze.
Mikołaj II, pontyfikat: 6 XII 1058 - (9) 27 VII 1061
Gerhard z Burgundii, biskup Florencji, typowany był przez Hildebranda na kandydata do tronu papieskiego. Ale rzymskie stronnictwo arystokratyczne Tuskulańczyków po śmierci Stefana IX wybrało swojego protegowanego, biskupa Velletri który przyjął imię Benedykta X. Ale Hildebrand dopiął swego i 6 grudnia 1058 w Sienie kolegium kardynalskie wybrało Gerharda z Burgundii który przyjął imię Mikołaja II. Mikołaj zwołał w styczniu 1059 r. w Sutri synod, który ogłosił wybór Benedykta X za nieważny. Po opuszczeniu Rzymu przez Benedykta, w dniu 24 stycznia 1059 r. Mikołaj został uroczyście intronizowany. Dążąc do kościelnej odnowy w 1059 roku odbył się synod w którym wzięło udział 113 biskupów. Wydano na nim surowe dekrety potępiające symonię i żadał od kapłanów by żyli w celibacie. Uchwalono też dekret dotyczący wyboru papieża. Wybór miał należeć do kardynałów-prezbiterów i kardynałów-diakonów, a propozycję mieli składać kardynałowie-biskupi. Król lub cesarz niemiecki miał prawo jedynie do akceptacji wyboru. Mikołaj też dążył do zawarcia pokoju z Normanami w południowej Italii. Niektórych z ich książąt obdarował ziemiami lennymi, w wyniku czego musieli oni składać papieżowi przysięgę jako wasalowie. Fakt ten naruszał prawa cesarskie w Italii i doprowadziło to zerwania dobrych stosunków z dworem niemieckim. Niemieccy biskupi zebrali się w Wormacji w 1061 roku i orzekli że sprawowanie władzy przez papieża jest nieważne i nie obowiązujące. Mikołaj zmarł 9 lub 27 lipca 1061 r.
Aleksander II, pontyfikat: 1 X 1061 - 21 IV 1073
Anselm da Baggio, biskup Lukki został wybrany na tron papieski 1 października 1061 r. Król niemiecki Henryk IV nie uznał tego wyboru i obwołał papieżem Honoriusza II (antypapież), ale w końcu opowiedział się po stronie Aleksandra. Papież zmarł 21 kwietnia 1073 r.
Św. Grzegorz VII, pontyfikat: 22 IV 1073 - 25 V 1085
Pierwotnie nazywał się Hildebrand i był mnichem. Na papieża został wybrany 22 kwietnia 1073 r. ale jego wybór był niezgodny z dekretem o wyborze papieża z 1059 r. W sprawach wewnętrznych Grzegorz chciał ustanowić ład w Kościele w duchu dążeń reformatorskich. Na synodach w Lateranie w latach 1074/1075 potwierdził dekrety: o symonii i o celibacie duchownych. Nie podobało się to Niemcom i Francuzom, ale Grzegorz nie ustąpił. Tak stopniowo, aczkolwiek z trudem celibat zyskiwał uznanie. W podobny sposób Grzegorz zwalczał inwestyturę świecką tzn. obsadzanie kościelnego urzędu biskupa przez książąt świeckich. Papież domagał się niezależności Kościoła od państwa oraz ściślejszej więzi Kościoła z papiestwem. To doprowadzało do nieporozumień między Grzegorzem a biskupami zwłaszcza w Niemczech i Francji. W polityce kościelnej kierował się Grzegorz ideami, które zawarł Augustyn z Hippony w dziele "Państwo Boże". Papież wywodził w swych listach: Chrystus przekazał Piotrowi władzę wiązania i rozwiązywania. W wyniku tego papież jako następca Piotra jest najwyższym sędzią w sparawach duchowych. Ale Piotr został ustanowiony także przez Chrystusa najwyższym władcą nad królestwami na Ziemi. Dlatego papież w konkretnym przypadku ma prawo usuwać z tronu cesarza. To doprowadziło do sporu z niemieckimi książętami i królami. W roku 1074 Grzegorz wysłał do Niemiec dwóch posłow którzy mieli tam przeprowadzić synod reformatorski. Plan ten nie powiódł się na skutek sprzeciwu biskupów niemieckich. W kwestii inwestytury świeckiej Henryk IV był nieugięty itak, w Mediolanie i innych biskupstwach obsadził nowych biskupów. Grzegorz na to zagroził mu klątwą. W styczniu 1076 r. biskupi niemieccy wystosowali list w którym oświadczyli że Grzegorz został usunięty z urzędu. Do sporu włączył się jeszcze Henryk IV. Opublikowano list do Grzegorza który zaczynał się następująco "Henryk, nie z uzurpacji, lecz z zrządzenia Bożego król, do Hildebranda, już nie papieża, lecz fałszywego mnicha". List kończył się żądaniem: "Opuść tron ! Ty, którego przeklinać się będzie przez wieki !". Na synodzie w roku 1076 papież odpowiedział ekskomuniką Henryka. To uaktywniło przeciwników Henryka. Spotkali się oni w roku 1076 w Trebur koło Moguncji, domagając się wyboru nowego króla. Natomiast poseł papieża osiągnął pewien kompromis. Henryk zobowiązał się na piśmie do posłuszeństwa wobec papieża i do pokuty w ciągu jednego roku. Papież otrzymał zaproszenie do Augsburga gdzie miał się zakończyć spór. Papież wyruszył do Niemiec. Również Henryk który miał prosić o zdjęcie ekskomuniki, wybrał się na to spotkanie. Jednak po drodze w Canossie obaj się spotkali. Przez trzy dni Henryk pokazywał się publicznie w stroju pokutnym i prosił o zdjęcie z niego klątwy. Papież uczynił to 28 stycznia 1077 r. udzielając także królowi Komunii św. Niemieccy książęta nie chcieli pogodzić się ze zdjęciem ekskomuniki z Henryka i obwołali antykrólem jego szwagra Rudolfa von Rheinfelden, co doprowadziło do wojny domowej. Rudolf zdobywał coraz więcej zwolenników. Henryk prosił papieża o ekskomunikowanie Rudolfa, bo w przeciwnym wypadku powoła antypapieża. Na tę groźbę Grzegorz ponownie ogłosił klątwę Henryka i jego detronizację. Henryk wyruszył na Rzym, ale nie udało mu się miasta zdobyć. W roku 1083 zajął dzielnicę "Miasto Leona", a w roku 1084 po przekupstwach inne dzielnice miasta. Grzegorz tym czasem schronił się w trudnym do zdobycia zamku św. Anioła, który oblegały wojska niemieckie. Na pomoc pospieszyli Normanowie, wyzwolili go. Papież następnie opuścił Rzym z garstką zwolenników i osiadł w Salerno, gdzie zmarł 25 maja 1085 r.
Za Grzegorza VII Kościół osiągnął punkt kulminacyjny swej władzy na Zachodzie i otrzymał najmocniejszy impuls do wenątrzkościelnej odnowy. W roku 1606 Paweł V kanonizował Grzegorza VII. Liturgicznym dniem jego pamięci jest 25 maja.
Bł. Wiktor III, pontyfikat: 24 V 1086 - 16 IX 1087
24 maja 1086 r.udało się wybrać na papieża opata Dezyderiusza z Monte Cassino który przybrał imię Wiktora III. Został wybrany w Rzymie. Jednak po cztrech dniach musiał opuścić miasto z powodu rebelii wywołanej przez Normanów i powrócić do swego opactwa. Dopiero w 1087 r. został intronizowany w Bazylice św. Piotra. Jego pontyfikat przebiegał pod znakiem walki z antypapieżem Klemensem III, który na synodzie w Benewencie został obłożony klątwą. Wiktor zmarł 16 września 1087 r. i został pochowany w Monte Cassino.
Bł. Urban II, pontyfikat: 12 V 1088 - 29 VII 1099
Został wybrany papieżem 12 marca 1088 r. Nazywał się Odo i był kardynałem - biskupem Ostii. Przyjął on imieę Urban II. Przed wyborem był mnichem i opatem w Cluny. Kiedy został wybrany w Rzymie rządził jeszcze antypapież Klemens III i dlatego początkowo musiał rezydować na wyspie Tiberinie. W 1089 r. w Bazylice Piotrowej Klemens odbył synod na którym ekskomunikowano Urbana. W 1090 r. Urban zdołał zająć Rzym i dokonał uroczystego ingresu. Ale przewaga Henryka IV zmusiła papieża do opuszczenia Rzymu. Papież schronił się u księcia Normanów. W roku 1093 syn Henryka Konrad zerwał stosunki z ojcem i został koronowany przez biskupa Mediolanu na króla Italii. W tym samym roku Urban mógł spokojnie powrócić do Rzymu. W 1094 udał się do Francji a w 1095 w Piacenzie odnowiono ekskomunikę Klemensa. Idąc śladem swego poprzednika Grzegorza VII, Urban opowiadał się przeciwko inwestyturze świeckiej, dlatego na synodzie w Clermont w 1095 r. jeszcze raz zrekapitulowano postanowienia Klemensa, jednocześnie zakazując biskupom i duchownym składania przysięgi na wierność królowi lub innym władcom świeckim. Szczególnym znaczeniem tego synodu był apel papieża o zorganizowanie wyprawy krzyżowej o wyzwolenie miejsc świętych spod panowania tureckiego. Wszystkim uczestnikom wyprawy udzielono odpustu zupełnego a do prawego ramienia każdy miał przypięty biały krzyż. Celu tej wyprawy tzn. zajęcia Jerozolimy Urban nie dożył. Zmarł dwa tygodnie wcześniej 29 lipca 1099 r.
Paschalis II, pontyfikat: 13 VIII 1099 - 21 I 1118
Mnich kluniacki i kardynał, Rainer został wybrany na papieża w dniu 13 sierpnia 1099 r. , następnego dnia został konsekrowany. Pierwszym swoim zadaniem uznał rozwiązanie kwestii antypapieży. Antypapież Klemens III zmarł we wrześniu 1100 r. Jego następcy Teodoryk i Albert zostali wkrótce przez Paschalisa lub jego zwolenników zamknięci w klasztorach, ich następca Sylwester IV (1105 r.) musiał w kilka dni po swej nominacji zrezygnować z urzędu i w 1111 r. zrezygnował ostatecznie z wszelkich roszczeń do godności papieskiej. Kolejnym problemem była inwestytura świecka przy której twardo obstawał Henryk IV. Na synodzie w poście 1102 roku Paschalis ponownie zakazał nadawania świeckiej inwestytury i ekskomunikował cesarza, na co ten na zjeździe w Moguncji oświadczył że jest gotów naprawić wszystkie w związku z tym powstałe szkody. Obiecał też wyruszyć do Jerozolimy skoro tylko zostanie przywrócony pokój między nim a papieżem. W 1105 r. sytuacja jednak zmieniła się - Henryk V jeden z synów Henryka IV powstał przeciwko własnemu ojcu. Obaj zwrócili się do papieża o pomoc w rozwiązaniu konfliktu. Paschalis opowiedział się po stronie syna pod warunkiem że ten będzie rządził sprawiedliwie bez zakłucania pokoju między cesarstwem a Kościołem. Jednak Henryk V trzymał się zdecydowanie linii ojca w sprawie inwestytury świeckiej ale w roku 1105 zmusił ojca do abdykacji. Henryk IV zmarł w Leodium w sierpniu 1106 r. Paschalis zamierzał udać się do Niemiec aby odnowić pokój z królem, ale po drodze zmienił plany i udał się do Francji gdzie został serdecznie przyjęty przez króla Francji Filipa I. Z dalszych pertraktacji z Niemcami papież zrezygnował. Ale ponieważ Henrykowi V zależało na koronacji na cesarza, podpisał z papieżem tajny układ który miał być ujawniony przed samą koronacją. Podczas ceremonii koronacyjnej w lutym 1111 r. Paschalis odczytał ten tekst. Biskupi niemieccynatychmiast zgłosili protest który Paschalis odrzucił. Po tym Henryk polecił aresztować papieża i kardynałów. Po jedenastu dniach papież uległ, aby nie dopuścić do jeszcze większej schizmy. I w kwietniu 1111 Henryk został ukoronowany na cesarza. Na synodzie w Vienne we wrześniu 1112 r. Henryka obłożono ekskomuniką. Na wiosnę 1117 r. Paschali zmuszony był uciekać z Rzymu z powodu rozruchów. Henryk wezwany o pomoc przez władze Rzymskie, przybył do Rzymu i w czasie Świąt Wielkanocnych kazał arcybiskupowi Bragi w czasie uroczystego nabożeństwa nałożyć sobie koronę. Paschalis przez swoich kardynałów przekazał Henrykowi orędzie w którym domagał się od niego rezygnacji z inwestytury świeckiej, na co ten się nie zgodził. Na początku 1118 r. Paschalis powrócił do Rzymu.
Paschalis zmarł 21 stycznia 1118 r.
Polski książę Bolesław Krzywousty nawiązał ściślejsze kontakty z papieżem Paschalisem II, do którego wysłał prośbę o dyspensę na zawarcie małżeństwa z kuzynką. Wyrazem zacieśniających się stosunków ze Stolicą Apostolską była obecność w Polsce legata papieskiego Gwalona z Beauvais, który ptrzewodniczył synodowi reformistycznemu i dokonał depozycji dwóch biskupów polskich.
Gelazy II, pontyfikat: 24 I 1118 - 29 I 1119
Jan z Gaety był mnichem na Monte Cassino i jako kardynał długoletnim kierownikiem kancelarii papieskiej. Po śmierci Paschalisa II z obawy przed naciskiem cesarza niemieckiego wybrany został potajemnie. Natychmiast po wyborze z nieznanych powodów został uwięziony przez rzymską arystokrację, wkrótce jednak został uwolniony przez lud rzymski i intronizowany. Henryk V przybył do Rzymu polecił uniważnić wybór Gelazego i osadził na tronie antypapieża Grzegorza VIII. Gelazy uciekł w 1118 r. do Gaety gdzie otrzymał święcenia kapłańskie i został konsekrowany na biskupa. Po wyjeździe Henryka z Rzymu Gelazy powrócił i rzucił klątwę na cesarza i antypapieża. Kilka dni po powrocie podczas mszy św. został napadnięty przez przedstawicieli jednego z rodów arystokratycznych. Udało mu się zbiec i przez Pizę udał się do Francji.
Gelazy zmarł 29 stycznia 1119 r. w Cluny i tam został pochowany.
Kalikst II, pontyfikat: 2 II 1119 - 13 XII 1124
Po śmierci Gelazego II (we Francji), kardynałowie którzy mu towarzyszyli, wybrali natychmiast na papieża Gwidona z Burgundii, arcybiskupa Vienne w dniu 2 lutego 1119 r. W sporze o inwestyturę występował przeciwko niemieckiemu cesarzowi Henrykowi V. Ale w końcu zawarł konkordat wormacki, który zakończył ten spór. Kalikst zmarł 13 grudnia 1124 r. w Rzymie.
Mimo uwikłania w spory z cesarstwem o inwestyturę i związanych z tym ogromnych trudności papież przysłał do Polski legata, kardynała Idziego z Tusculum, który miał na miejscu zbadać istniejące w Polsce warunki i stworzyć bazę dla akcji misyjnej na terenach graniczących z Polską. Zwolennikiem tej akcji był sam Bolesław Krzywousty. W związku z tymi planami reaktywowano diecezję kruszwicką, wkrótce przeniesioną do Włocławka, która terytorialnie objęła Pomorze Gdańskie. W czasie bytności w Polsce Idzi prawdopodobnie erygował biskupstwo w Lubuszu, które swoim zasięgiem miało objąć Ziemię Lubuską. Sprawą najważniejszą było zorganizowanie skutecznej misji na Pomorzu Zachodnim. Zarząd nią, Stolica Apostolska powierzyła biskupowi Ottonowi z Bambergu. Bolesław świadom znaczenia całej akcji, wspierał ją swoimi ludźmi i niezbędnymi środkami materialnymi. Praca biskupa w ciągu kilku miesięcy przyniosła znaczne efekty, chrzest przyjął sam książę Warcisław i wielu jego poddanych.
Honoriusz II, pontyfikat: 21 XII 1124 - 13 II 1130
Po rezygnacji antypapieża Celestyna II, w dniu 15 grudnia 1124 r. został przez lud wyniesiony na tron papieski, a po kilku dniach wybrany w prawowitych wyborach Lamberto dei Fagnani. W 1117 r. został kardynałem-biskupem Ostii. Zasłużył się jako poseł papieski w pertraktacjach nad konkordatem wormackim. Na czas jego pontyfikatu przypadają silne napięcia z Normanami. Normanowie zajęli południową Italię niezgodnie z prawem, ponieważ tereny te należały do państwa papieskiego. Honoriusz zzapelował do sprzymierzeńców o pomoc w odzyskaniu jego własności. Normanowie zostali pokonani ale z powodu niezgody wśród sojuszników nie dało to pożądanego wyniku. Papież w układzie zawartym w Benewencie oddał w lenno Apulię w 1128 r. W sprawach wewnątrzkościelnych udało się Honoriuszowi dojść do ugody z Rawenną, która opowiadała się za antypapieżem Grzegorzem III. Honoriusz zatwierdził w roku 1126 zakon premonstratensów. Zmarł 13 lutego 1130 r. w Rzymie.
W związku z zerwaniem księcia Warcisława więzi z Bolesławem Krzywoustym doszło na Pomorzu Zachodnim do reakcji pogańskiej. W tej sytuacji biskup Otto z Bambergu podjął drugą wyprawę na te tereny. W efekcie przyniosła ona już trwałe związanie tej ziemi z chrześcijaństwem. Kościołem tym do końca życia kierował biskup Otto. Już w 1124 r. projektowano dla Pomorza oddzielne biskupstwo, które jednak erygowano w Wolinie dopiero w 1140 r. Nowe biskupstwo otrzymało od papieża bullę protekcyjną i zostało podporządkowane metropolii gnieźnieńskiej.
Innocenty II, pontyfikat: 14 II 1130 - 24 IX 1143
Jego nazwisko rodowe brzmiało Grzegorz Papareschi. Zaraz po śmierci Honoriusza II został wyniesiony na tron papieski 14 lutego 1130 r. przez kanclerza niemieckiego i jego zwolenników. Zaledwie kilka godzin później większość kardynałów sprzeciwiła się temu wyborowi i wybrała własnego kandydata - Piotra Pierleone - który przyjął imię Anaklet II. Innocenty był zaakceptowany we Francji przez Bernarda z Clairvaux, w Hiszpanii przez biskupów i w Anglii przez króla. Natomiast niejednoznaczne bylo stanowisko króla niemieckiego Lotara III. Podczas osobistego spotkania z Lotarem zaproszono króla do Rzymu. Tymczasem sytacja w Italii skomplkowała się na tyle, że Anaklet bardzo umocnił swoją pozycję w Rzymie, poza tym mógł liczyć na pomoc Rogera II króla Normanów. Gdy jednak wojska niemieckie zaczęły się przebijać na południe Italii sytuacja Rogera na tyle się skomplikowała że Anaklet nawiązał kontakt z Lotarem i zaproponował aby to podwójne papiestwo rozstrzygnął sąd. Innocenty sprzeciwił się temu. Lotar wkroczył do Rzymu z Innocentym. Ale Miasto Leona z Zamkiem św. Anioła i Bazyliką św. Piotra pozostawały w rękach Anakleta. 4 czerwca 1133 r. Lotar z małżonką Richezą został ukoronowany na cesarza w Bazylice Laterańskiej. Kiedy lotar wrócił do Niemiec, Innocenty nie mógł już dłużej utrzymać się w Rzymie, i schronił się w Pizie. Po śmierci Anakleta wybrano nowego antypapieża Wiktora IV, który wkrótce oddał się do dyspozycji Innocentego. Na X Soborze Powszechnym na Lateranie w r. 1139 doszło do zakończenia tej schizmy. Ekskomunikowani zostali : Anaklet i Roger II. Poza tym jednak niepokoje w Rzymie trwały dalej, mieszkańcy zajęli Kapitol i wybrali senat, pragnąc przeprowadzić własne reformy. Innocenty zmarł 24 września 1143 r.
Popierany przez Niemców papież sympatyzował z epioskopatem niemieckim. Innocenty II uznał roszczenia metropolitów Magdeburga i podporządkował ich jurysdykcji polskie biskupstwa. Motorem tej niesprawiedliwości był św. Norbert, arcybiskup Magdeburga, który w 1131 r. uzyskał przynależność do jego metropolii diecezji poznańskiej, a w 1133 pozostałuch biskupstw polskich. Po śmierci Norberta, Bolesław Krzywousty zawarł porozumienie z Lotarem. Arcybiskup gnieźnieński Jakub ze Żnina uzyskał od Innocentego II 7 lipca 1136 r. bullę protekcyjną potwierdzającą prawa metropolitatarne. O tym że, że stosunki z papieżem układały się pomyślnie świadczy prośba Bolesława Krzywoustego do Stolicy Apostolskiej o zatwierdzenie podziału kraju i sposobu dziedziczenia władzy.
Celestyn II, pontyfikat: 26 IX 1143 - 8 III 1144
Guido di Castello wybrany na papieża 26 września 1143 r. Zmarł jednak już pół roku później 8 marca 1144 r.
Lucjusz II, pontyfikat: 12 III 1144 - 15 II 1145
Pierwotnie nazywał się Gherardo de' Caccianemici. Za pontyfikatu Innocentego II przebywał wielokrotnie jako legat papieża w Niemczech. Przed wyborem na papieża 12 marca 1144 był kanclerzem i bibliotekarzem rzymskiego Kościoła. Lucjusz starał się zawrzeć pokój z Normanami, jednak bez skutku z powodu sprzeciwu kardynałów. Mimo to udało mu się przez 7 lat utrzymać pokój. Trudna była jego sytuacja w samym Rzymie, w mieście bowiem Arnold z Brescii zorganizował powstanie przeciwko rządom papieża, upowszechniając wsród ludu idee demokracji. Rzymskie rody arystokratyczne, które również występowały przeciwko papieżowi, tym razem opowiedziały się przeciwko ideom republikańskim. Lucjusz poprosił o pomoc niemieckiego króla Konrada III, ale zanim ten zdążył zareagować, papież ugodzony kamieniem poniósł śmierć podczas walk o Kapitol 15 lutego 1145 r.